• specyfikację tworzonego oprogramowania (np. precyzyjne opisanie funkcjonalności aplikacji),
• harmonogram prac i warunki odbioru kolejnych etapów (a także ustalenie – czy z odbiorem kolejnego etapu wiąże się uprawnienie do zafakturowania tej części prac),
• zasady przeniesienia autorskich praw majątkowych lub udzielenia licencji,
• odpowiedzialność programisty za wady aplikacji czy programu,
• terminy realizacji i skutki ich niedotrzymania.

Skupiamy się więc na:

• odpowiednim uregulowania podległości służbowej (a w zasadzie – takim uregulowaniu stosunku umownego, aby podległość ta była zminimalizowana i to developer decydował o czasie pracy, miejscu pracy, kolejności zadań i technicznym sposobie ich wykonania),
• niezamykaniu drogi do świadczenia przez developera usług na rzecz innego podmiotu (oczywiście z jednoczesnym zabezpieczeniem poufności i zakazu konkurencji),
• właściwym opisaniu struktury wynagrodzenia (np. jako godzinowego – zgodnie z realnie przepracowanymi godzinami, a nie w kwocie niezależnej od efektu pracy, czyli za samą „gotowość”),
• odpowiednim zagwarantowaniu możliwości przerw od pracy, bez narażenia się na uznanie, że jest to klasyczny „urlop”.

Im więcej cech stosunku pracy charakteryzuje daną umowę B2B, tym większe ryzyko, że organ uzna ją za stosunek pracy. Taka decyzja natomiast pociąga za sobą spore konsekwencje podatkowe i składkowe po obu stronach.

Skupiamy się więc na:

• weryfikacji, czy umowa precyzyjnie określała kryteria odbioru (brak jasnych kryteriów co uznaje się za projekt „dobrze wykonany” to najczęstsze źródło sporu),
• ocenie, czy zgłoszone zastrzeżenia dotyczą wad istotnych — uniemożliwiających korzystanie z systemu — czy jedynie usterek, które nie powinny blokować odbioru (tzw. błędów nieistotnych: estetycznych, literówek),
• zabezpieczeniu dokumentacji potwierdzającej przebieg prac i zakres wykonanego wdrożenia (maile, raporty, protokoły odbioru częściowego, transkrypcje spotkań),
• ustaleniu, czy umowa przewidywała procedurę np. jednostronnego odbioru w przypadku bezzasadnej odmowy odbioru.

Odmowa odbioru bez uzasadnionej podstawy nie zwalnia z obowiązku zapłaty za wykonaną pracę. Natomiast żeby skutecznie tego dowieść, klient musi być odpowiednio przygotowany, najlepiej jeszcze na etapie podpisywania umowy.

Skupiamy się więc na:

• sprawdzeniu, czy umowa przewiduje obowiązkowy etap negocjacji przed skierowaniem sprawy do sądu i jakie konsekwencje grożą za niedochowanie tych obowiązków,
• przygotowaniu stanowiska negocjacyjnego opartego na realnych dowodach — korespondencji, protokołach, specyfikacji, aby faktycznie uzasadnić swoje stanowisko,
• ustaleniu, jakie ustępstwa są dla klienta akceptowalne, a jakie przekraczają granicę opłacalności ugody (mogą to być nie tylko ustępstwa finansowe, ale także czasowe, czy rzeczowe),
• przygotowaniu i negocjowaniu warunków ugody, która zakończy spór w sposób wiążący dla obu stron.

Droga sądowa nie zawsze jest najlepsza. Bywa kosztowna, przewlekła i nieprzewidywalna. Ugoda przedsądowa nierzadko jest znacznie lepszym rozwiązaniem.